Home Porady Pielęgnacja roślin w domu i w ogrodzie. Tradycyjne, dawne metody przechowywania warzyw.
Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Korzystając z serwisu zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Jeżeli nie akceptujesz Polityki, prosimy nie korzystaj z naszej witryny.
Tradycyjne, dawne metody przechowywania warzyw.
 Przechowywanie roślin  wymaga posługiwania się różnymi sposobami ochrony wartości użytkowej; do przechowywania wykorzystuje się rozmaite pomieszczenia jak magazyny, spichrze, przechowalnie, stodoły, piwnice i zbiorniki stałe oraz różne urządzenia specjalne, jak doły ziemne, rowy i kopce a ponadto sterty i stogi; najcenniejsze rośliny lub ich części przechowuje się w najlepszych pomieszczeniach (przechowalnie, magazyny, zbiorniki), mniej cenne lub nie wymagające zachowywania specjalnych warunków wilgotności czy temperatury w pomieszczeniach bardziej prymitywnych (stodoły, piwnice); rośliny okopowe przechowuje się przede wszystkim w kopcach ziemnych lub w specjalnych przechowalniach, mniejsze partie — w piwnicach; inne rośliny przed omłóceniem w stodołach, stertach lub stogach, po omłóceniu ziarno lub nasiona w magazynach lub spichrzach (wielkie partie w przechowalniach), a słomę w stodołach lub stertach; po omłóceniu nasiona trzeba sypać w pomieszczeniach w cienkie warstwy i często szuflować dla uniknięcia zagrzewania się a następnie gnicia; w miarę spadku wilgotności nasion (poniżej 13%) sypie się je w coraz grubsze warstwy, często kontrolując ich temperaturę; niektóre rośliny przechowuje się przez zimę nie młócone, a młóci dopiero na przedwiośniu (np. łubin) i przechowuje wraz ze strączynami; kłęby ziemniaków przechowuje się w kopcach; kłęby okrywa się najpierw cienką warstwą słomy, a po odparowaniu z nich wody przykrywa warstwą ziemi, drugą grubszą warstwą słomy lub łętów ziemniaczanych i drugą warstwą ziemi okrywa się ziemniaki przed nastaniem większych mrozów; buraki przykrywa się najpierw warstwą ziemi, potem dopiero — przed nadejściem silniejszych mrozów — izolacyjną warstwą słomy i ponownie ziemią; marchew układa się tak, aby poszczególne warstwy korzeni były szczelnie okryte ziemią a najlepiej piaskiem; podczas przechowywania sprawdza się temperaturę wewnątrz kopców za pomocą specjalnych termometrów kopcowych i bada, czy powierzchnia kopca nigdzie się nie zapada (świadczy to o gniciu przechowywanego materiału);
Przechowywanie warzyw -zabiegi, mające na celu przedłużenie okresu przydatności warzyw świeżych do spożycia. W okresie letnim stosuje się zw. krótkotrwałe przechowanie warzyw nietrwałych przez okres kilku do kilkunastu dni w celu wyrównania podaży i popytu. Przechowywanie długotrwałe dotyczy warzyw dwuletnich: kapustnych, cebulowych, korzeniowych i rzepowatych. Warzywa przechowuje się w: kopcach, rowach, pryzmach, przechowalniach, chłodniach, ziemiankach oraz na strychach, w piwnicach itp. W czasie przechowywania wymagane jest zachowanie odpowiedniej temperatury i wilgotności. a mianowicie: dla warzyw korzeniowych— temp. od O do +2° przy wilgotności względnej powietrza 90%, dla kapustnych — temp. od O do +1° przy wilgotności 85%, dla cebuli i czosnku - temp. od — l do + 1° i wilgotności 70%. Ziemianka na warzywa i owoce—budynek służący do przechowywania ziemniaków, warzyw i owoców, zwykle zagłębiony w ziemi, o konstrukcji drewnianej lub z innych materiałów trwałych, zabezpieczony przed spadkiem temperatury w zimie przez odpowiednią izolację. Rozróżnia się ziemianki całkowicie zagłębione w ziemi i ziemianki półzagłębione. Ziemianki mają tę wyższość nad kopcami, że zmagazynowany w nich towar można wyjmować w zimie bez obawy przemrożenia. W tym celu są zwykle zaopatrzone w przedsionek i podwójne drzwi. Ponadto ziemianki mają otwory wentylacyjne umożliwiające wymianę powietrza. Na terenach o glebach zwięzłych (less) ziemianki nie wymagają obudowania ścian, natomiast przy budowie ziemianek na glebach lżejszych obudowa ścian jest niezbędna.
Trwałość ziemianki oblicza się na kilka do kilkudziesięciu lat. Ziemianki małe mają pojemność do 12 ton towaru, średnie — do 30—40 ton, duże — do 200 ton.
Kopcowanie warzyw — jeden ze stosowanych sposobów przechowywania warzyw przez okres zimy. W kopcach przechowuje się warzywa korzeniowe, rzepowate, kapustne, a z warzyw cebulowych w specjalnych kopcach — dołach przechowuje się pory. Kopcowanie stwarza korzystne warunki przechowania warzyw ze względu ca odpowiednią wilgotność, temperaturę i zwiększoną zawartość dwutlenku węgla. Kopce zakłada się na terenie niepodmokłym; mogą być one zagłębione lub napowierzchniowe. Szerokość i głębokość kopca zależy od gatunku przechowywanych warzyw, a sposób okrycia — od warunków klimatycznych danej miejscowości. Chłodzenie lodem w obrocie towarowym owocami i warzywami jest jednym ze sposobów zwiększenia trwałości owoców i warzyw w czasie składowania i transportu przez szybkie schłodzenie ich zaraz po zbiorze za pomocą lodu wodnego i utrzymanie w tym stanie do momentu sprzedaży. Lód jest używany zarówno do chłodzenia komór składowych w punktach skupu i w magazynach, jak i do chłodzenia wagonów podczas transportu, a także w punktach sprzedaży detalicznej owoców i warzyw. Warunkiem zwiększenia trwałości owoców i warzyw jest zastosowanie tzw. łańcucha chłodniczego, tj. chłodzenie towaru na wszystkich szczeblach obrotu towarowego, poczynając od chwili zbioru u producenta poprzez transport i hurt, a kończąc na detalu.
Gazowanie warzyw — umieszczanie zebranych w stanie niedojrzałym warzyw, np. zapalonych owoców pomidorów, w zamkniętych pomieszczeniach, do których wprowadza się gaz etylen. Etylen przyspiesza procesy oddychania i powoduje szybsze dojrzewanie owoców.
 
 
Biżuteria z kwiatami
Biżuteria z kwiatami

Online

Naszą witrynę przegląda teraz 23 gości