Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Korzystając z serwisu zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Jeżeli nie akceptujesz Polityki, prosimy nie korzystaj z naszej witryny.
Uprawa pietruszki.
PIETRUSZKA ZWYCZAJNA — dwuletnia roślina warzywna z rodziny baldaszkowatych (Umbelliferae); rozróżniamy pietruszkę korzeniową i naciową; u pierwszej użytkowany jest zgrubiały korzeń i liście, u drugiej — często ozdobne liście. Wszystkie części rośliny zawierają olejek eteryczny, pobudzający trawienie. Częścią użytkową są korzenie używane jako przyprawa oraz młode liście używane do potraw i jako tzw. natka, do ozdabiania półmisków oraz dań. Liście pietruszki zawierają bardzo dużo witaminy C (180 mg/%) oraz nieco witaminy A. Uprawa jej jest rozpowszechniona w całym kraju, zarówno w gruncie, jak i pod szkłem.

 Uprawa. Pietruszka znosi dobrze niskie temperatury; kiełkuje przy temp. 2—3°; siewki wytrzymują przymrozki do —9°; nie znosi zacienienia, wymaga gleby próchnicznej i o dobrej strukturze, odpowiednio wilgotnej, nie za lekkiej i nie za suchej, jak też nie podmokłej i nie za ciężkiej, gdyż na zbyt suchych lub zbyt mokrych rośnie źle. Uprawa gleby powinna być głęboka, jeśli chcemy mieć korzenie kształtne, nie rozwidlone. Uprawia się w drugim roku po oborniku jako plon główny, okres wegetacji ma bowiem długi (do 180 dni).

Pietruszkę sieje się wprost do gruntu (5—6 kg/ha) w rzędy co 40— 50 cm, na głębokość l—1,5 cm; na zagonach (w ogrodach przydomowych i na działkach) sieje się gęściej, tj. co 20—30 cm. Nasiona kiełkują bardzo powoli (16—25 dni). W okresie wegetacji pietruszkę przerywa się dwukrotnie, wyrywając rośliny z korzeniami i wiążąc je w pęczki jako tzw. pietruszkę naciową, przeznaczoną na użytek letni. Po przerywkach należy rośliny pozostawić w odległości 5—6 cm. Pietruszkę na użytek zimowy zbiera się w październiku, wykopując korzenie, które następnie przechowuje się przez zimę w kopcach lub w piwnicy.
Odmiany uprawiane w Polsce to min: Cukrowa — odmiana wczesna, o korzeniu krótkim, szerokim u góry, nie nadająca się do przechowania; Berlińska — późna, o  korzeniu stożkowatym, przechowująca się lepiej; Bardowicka — o korzeniu bardzo długim
1  cienkim, dobrze nadająca się do przechowania zimowego.

Pietruszka naciowa (Petroselinum fo-liosum) ma korzenie cienkie i rozwidlone, rozety liści większe, zawierające od 10 do 100 liści na jednym korzeniu (u pietruszki zwykłej — tylko 15—40). Poza tym liście pietruszki naciowej są różnie wycinane lub kędzierzawe. Do bardziej, znanych odmian należą: Non Plus Ultra — o listkach zwiniętych rurkowato, Perfection —
o listkach składających się z bardzo drobnych odcinków. Poza tym są odmiany pietruszki naciowej o liściach kędzierzawych, mrozoodporne,   zimujące dobrze pod śniegiem. Materiał siewny: owoce typu rozłupki, rozpadające się po dojrzeniu na dwie żeberkowane niełupki, zwąne nasionami; między żeberkami znajdują się kanały olejowe; owoce zielonoszare, o charakterystycznym zapachu po potarciu w dłoniach. Zawartość olejku w nasionach wynosi od 2 do 6%, tłuszczów — około 22%. Owoce pietruszki korzeniowej nie osypują się po dojrzeniu, naciowej zaś są większe i łatwo się osypują; zdolność kiełkowania zachowują w ciągu 2—3 lat. Ciężar 1000 nasion (niełupek) wynosi od 1,2 do 1,84 g.
Choroby: mączniak rzekomy baldaszkowa-tych; dusikorzeń; mokra (wodnista) zgnilizna warzyw; chwościk baldaszkowatych; rdza pietruszkowa.
Szkodniki: zmienik baldaszkowiak, mszyca piwniczna, mszyca głogowo-marchwiana, (n) płozek obłączkowiaczek, połyśnica marchwianka.
 
 
Biżuteria z kwiatami
Biżuteria z kwiatami

Online

Naszą witrynę przegląda teraz 13 gości