Nasz serwis wykorzystuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Korzystając z serwisu zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Jeżeli nie akceptujesz Polityki, prosimy nie korzystaj z naszej witryny.
Uprawa łubinu.
ŁUBIN (Lupinus) — roślina rolnicza z rodziny motylkowatych (Papilionaceae), należy do grupy roślin strączkowych. W Polsce uprawia się trzy gatunki łubinu: żółty (L. luteus), wąskolistny iL. angustifolius) i biały (L. albus). Oprócz łubinów uprawnych jest u nas znany łubin wieloletni {L. pólyphylluś), rosnący w lasach i ogrodach. Łubin jest jedną z cenniejszych roślin uprawnych, :zwlaszcza na glebie lekkiej, ze względu na zdolność jej użyźniania i wzbogacania w azot oraz gromadzenia dużych ilości białka (w nasionach •do 40%).  Połowę zasiewów łubinu pastewnego przeznacza się na nasiona, około 1/3 — na zieloną masę (średni plon — 150 q z ha), a resztę — na siano.

 Uprawa. Łubin udaje się na glebach lekkich, wodę bowiem czerpie z warstw głębszych za pomocą silnego i długiego korzenia palowego; współżyje z bakteriami przyswajającymi azot z powietrza. Najmniejsze wymagania glebowe ma łubin żółty, średnie — wąskolistny, a największe — biały, który udaje się tylko na glebach średnich i ciężkich. Łubin ma dużą zdolność do pobierania z gleby trudno przyswajalnych składników pokarmowych, niemniej wymaga nawożenia fosforem, a jeszcze bardziej potasem, który zwiększa plony nasion i zielonej masy. Orientacyjne dawki tych nawozów (w przeliczeniu na składniki czyste) wynoszą: 25—50 kg P2O5 i 30-40 kg K2O na ha. Łubin żółty gorzej znosi odczyn zasadowy, udaje się lepiej na glebach o odczynie lekko kwaśnym, natomiast wąskolistny, a zwłaszcza biały, są mniej wrażliwe na zawartość wapnia w glebie; nie udają się one jednak na rędzinach ' i glebach marglowatych. Ze względu na użytkowanie rozróżnia się łubin gorzki, zawierający alkaloidy trujące dla zwierząt, oraz łubin p a-s t e w n y, o niewielkiej ilości alkaloidów, uzyskany dzięki długoletnim pracom hodowlanym.
Łubin gorzki uprawia się przeważnie na zielony nawóz w plonie głównym na bardzo lekkich glebach oraz w poplonach — w czystym siewie lub w mieszankach — na różnych glebach. Ilość alkaloidów w nasionach pastewnego łubinu żółtego nie powinna przekraczać 0,1%, w nasionach łubinu białego •— 0,13%, a wąskolistnego — 0,16%. Łubin pastewny uprawia się na nasiona i na zielonkę zarówno w czystym siewie, jak i w mieszankach (np. z kukurydzą). Jest on bardzo dobrym przedplonem dla zbóż i okopowych. Sieje się go przeważnie po zbożach na glebie starannie odchwaszczonej. Zbyt częste uprawianie łubinu na tym samym polu grozi wylubinieniem gleby, powodującym znaczny spadek plonów.
Łubin na n a s i o n a ze względu na jarowizację, którą przechodzi w niskiej temperaturze, wymaga wczesnego siewu, tj. w okresie siewu zbóż jarych, w rzędy co 10—15 cm, na głębokość 2—5 cm (najgłębiej biały). Siany rzadziej w rzędy co 20—40 cm, może być mechanicznie opielany, co umożliwia zwalczanie chwastów w okresie powolnego początkowo wzrostu łubinu. Ilość wysiewu łubinu przeznaczonego na nasiona wynosi: dla łubinu żółtego — 130—150 kg, dla wąskolistnego — 140—160 kg i dla białego — 220—280 kg na ha. Sprzęt na nasiona wymaga zachowania ostrożności ze względu na osypywanie się nasion.
 Siewny łubin należy młócić na wiosnę, gdyż omłócony wcześniej traci łatwo siłę kiełkowania. Na zieloną masę sieje się gęściej, w rzędy co 15—20 cm, w celu uzyskania roślin o cieńszych łodygach. W uprawie poplonowej powinno się go zasiać przed 25 lipca; do sprzętu na zieloną masę sieje się zarówno żółty, jak i wąskolistny w ilości do 200 kg, a biały — do 350 kg na ha. Na zielonkę kosi się w okresie kwitnienia, na kiszonkę — po zawiązaniu strąków. Plony nasion — 7—20 q, zielonej masy — 200—300 q w plonie głównym i 100—150 q w poplonie z ha. Łubin żółty kwitnie żółto; w uprawie są następujące odmiany pastewne: Bielański Pastewny, o nasionach marmurkowych; Pomorski Pastewny i Poznański Pastewny, o nasionach białych; Popularny, o nasionach szarych i nie-pękających strąkach, a także Słodziak. Rośliny odmian łubinu żółtego o nasionach marmurkowych lepiej się ukorzeniają, toteż dobrze udają się na glebach lżejszych, natomiast białonasienne wymagają gleb nieco mocniejszych. Prace hodowlane nad łubinem gorzkim nie są u nas prowadzone i w uprawie rozpowszechnione są różne populacje. Materiał siewny: nasiona nerkowate, lekko spłaszczone, o powierzchni gładkiej, lekko błyszczącej, najczęściej marmurko-wej, o podłożu żółtawobiałym z czarnymi plamkami; plamki małe, nieokreślone albo w postaci jaśniejszego rysunku na spłaszczonych bokach nasienia. Poza tym są odmiany o nasionach zupełnie białych, czekoladowych lub czarnych. Ciężar 1000 nasion waha się od 110 do 200 g.

Łubin wąskolistny kwitnie różowo lub niebiesko. W produkcji mamy tylko jedną o d-m i a n ę łubinu wąskolistnego pastewnego, -Obornicki. W uprawie rozpowszechnione" są również odmiany miejscowe łubinu wąskolistnego gorzkiego. Materiał siewny: nasiona kulistoowalne, barwy niejednolitej, najczęściej jasnoszare z brązowym marmurkiem, rzadziej białe lub białożółte; po jednej stronie nasienia — wyraźny trójkątny rysunek, po drugiej — ciemniejszy pas; powierzchnia nasion gładka, matowa. Ciężar 1000 nasion wynosi od 130 do 210 g.

Łubin biały — kwitnie biało; obecnie nie ma ani jednej odmiany tego łubinu dopuszczone) do uprawy i kwalifikacji. Materiał s i e w-n y łubinu białego : nasiona kanciaste, spłaszczone, z wgłębieniem w środku, barwy białej z lekkim odcieniem różowym lub kremowym; są największe spośród nasion wszystkich łubinów. Ciężar 1000 nasion wynosi 220—500 g.

Łubin trwały jest gatunkiem wieloletnim, jeszcze nie uszlachetnionym, rośnie na jednym miejscu przez kilka lat; sieje się go na terenach leśnych dla użyźnienia gleb ubogich oraz na paszę dla zwierzyny leśnej; zawiera dużo alkaloidów; dla celów rolniczych nadaje się tylko na zielony nawóz; w dobrych warunkach daje 2 pokosy rocznie. Uprawa. Sieje się go poza płodozmianem lub na gruntach trudnych do uprawy w ilości 40 kg na ha, w rzędy co 30 cm, co umożliwia opielanie; plony zielonej masy daje duże, zwłaszcza w razie nawożenia fosforowo-potasowego:

Wartość pastewna i skarmianie, Łubin jest bogatą paszą białkową zawierającą: od 20 do 40% białka ogólnego, 4—7% tłuszczu^ 21 — 36,1% bezazotowych wyciągowych, 8,6 — 13,4% włókna surowego. Ze składników mineralnych występuje fosfor (około 1,42%), potas (1,14%) i wapń (0,26%); prócz tego zawiera związki gorzkie i trujące (alkaloidy), dlatego ziarno łubinu gorzkiego należy zawsze przed skarmianiem odgoryczyć. Łubin tzw. słodki, czyli pastewny, zawiera mało szkodliwych alkaloidów i nie wywołuje zatrucia. Zawartość składników pokarmowych w nasionach łubinu pastewnego jest taka sama jak w gorzkim. Nasiona łubinu pastewnego w żywieniu bydła mlecznego stanowią cenne uzupełnienie pasz treściwych. Dzienne jego dawki dla krów nie mogą przekraczać 1,5 kg, dla opasów — 4 kg, a dla bydła roboczego — 2,5 kg. Dla koni i świń łubin jest niezbyt odpowiedni. Owcami można skarmiać go w dawkach od 0,1 do 0,2 kg na sztukę dziennie. Zielonka z łubinów zawiera znaczną ilość białka ogólnego o dużej wartości odżywczej. Kiszonka z łubinu, zwłaszcza z liśćmi buraków cukrowych, stanowi cenną paszę. Kiszonka z łubinu pastewnego niebieskiego zawiera 77,2% wody, 3,5% białka ogólnego, 0,5% tłuszczu, 7,7% bezazotowych wyciągowych, 9% włókna i 2,1% popiołu.
 
 
Biżuteria z kwiatami
Biżuteria z kwiatami

Online

Naszą witrynę przegląda teraz 79 gości